„Wobec Boga stwierdzam, że pomimo jej czynnego życia rzadko spotykałem niewiastę, która by w tak wysokim stopniu obdarzona była darem kontemplacji. Niektórzy zakonnicy i zakonnice zauważali często, iż kiedy powracała z modlitewnego odosobnienia, jej twarz jaśniała niezwykle, a oczy błyszczały jakby promieniami słońca”.

Tak o świętej Elżbiecie Węgierskiej pisał w jednym z listów jej kierownik duchowy Konrad z Marburga.

Elżbieta urodziła się w roku 1207, jako córka Andrzeja II, króla Węgier. Miała czternaście lat, gdy wydano ją za mąż za Ludwika IV, landgrafa Turyngii. Urodziła troje dzieci. Jej mąż wkrótce umarł, uczestnicząc w wyprawie krzyżowej. Po jego śmierci Elżbieta opuściła Wartburg, w którym dotychczas mieszkała, i przeniosła się do Marburga. Ufundowała tu szpital.

Pod wpływem surowego kierownika duchowego w roku 1228 złożyła śluby wyrzeczenia się świata i przyjęła habit tercjarski świętego Franciszka. Konrad z Marburga tak o tym pisze: „W Wielki Piątek, kiedy ołtarze były obnażone, złożywszy ręce na ołtarzu, w kaplicy swego miasta, dokąd sprowadziła Braci Mniejszych, w obecności świadków wyrzekła się własnej woli i tego wszystkiego, co Zbawiciel w Ewangelii zalecał porzucić”.

Ostatnie lata krótkiego życia (zmarła w roku 1231, mając zaledwie 24 lata), spędziła w skrajnym wyrzeczeniu i ubóstwie. Całkowicie poświęciła się posłudze chorym i biednym. Konrad z Marburga opowiada: „Dwa razy dziennie, rankiem i wieczorem, miała zwyczaj odwiedzać chorych. Osobiście posługiwała tym, którzy cierpieli na odrażające choroby, podawała posiłek jednym, poprawiała posłanie drugim, niektórych dźwigała na ramionach i spełniała wiele innych dobroczynnych posług... Przed śmiercią wysłuchałem jej spowiedzi. Kiedy zapytałem, jak rozporządzić majątkiem i sprzętem domowym, odparła, że wszystko, co jeszcze wydaje się posiadać, należy do ubogich. Prosiła też, abym rozdał wszystko, z wyjątkiem zwykłej tuniki, którą miała na sobie i w której chciała być pochowana”.

Asmodeus lub Asmodeusz (także Azmodan) jest złym duchem znanym głównie z biblijnej Księgi Tobiasza. Poza tym wzmianki o nim spotyka się w demonologii i w niektórych legendach talmudycznych, do których trafił prawdopodobnie z zoroastrianizmu w czasie, gdy terytoria Żydów przeszły w ręce perskich Achemenidów.

Perski Asmodeus

W zoroastrianizmie Aszma-dewa (Asmodeus) jest wodzem wszystkich dewów (demonów), podległym jedynie Angra Mainju - zasadzie zła. Jest nieprzyjacielem sury (anioła) Sraosza, który służy Ahura Mazdzie - zasadzie dobra. Powołaniem tego złego ducha jest napełnianie serc ludzi złością i mściwością oraz sprawstwo całego zła na Ziemi. Powoduje on, że ludzie opuszczają ścieżkę dobra i wkraczają na drogę zła. Jednak nie udało się dowieść, że był on również demonem pokus cielesnych - tą rolę w zorostrianizmie przypisuje się demonowi Aziemu.

Asmodeus w judaizmie

W judaizmie Asmodeus pojawia się w Księdze Tobiasza i w Talmudzie.

W Ksiedze Tobiasza, demon ten zakochuje się w Sarze, córce Raguela i zabija siedmiu jej kolejnych mężów tuż po weselu, zanim młodzi zdążą skonsumować małżeństwo w noc poślubną. Jakiś czas później Sara zakochuje się w młodzieńcu nazywanym Tobiaszem. Tobiasz również jest nawiedzany przez demona, ale jako prawy Żyd uzyskuje wsparcie archanioła Rafaela. Archanioł uczy Tobiasza jak poradzić sobie ze złym duchem: należy złowić rybę i położyć wydobyte z niej serce i wątrobę na rozżarzonych węglach. Sposób okazuje się skuteczny - powstały odór powoduje, że Asmodeus ucieka do Egiptu, gdzie obezwładnia go Rafael.

Istnieją legendy mówiące o jego związkach z królem Salomonem. Władca ten podobno przechytrzył demona i zobowiązał do pomocy przy budowie świątyni Jerozolimskiej. Zły duch okazał się bardzo wydajnym robotnikiem: nie używając żelaznych narzędzi obrabiał bloki kamienia tak, że nie było szpary w którą można by włożyć ostrze noża. Według innej legendy, Asmodeus zamienił się na kilka lat miejscami z Salomonem. Inne z kolei legendy przypisują mu rangę porównywalną z zoroastriańskim Aszma-dewą czy chrześcijańskim Lucyferem - miałby być on królem wszystkich demonów i mężem Lilith po tym jak ta opuściła Adama.

Asmodeus w demonologii

Znaczenie przypisywane Asmodeusowi w demonologii jest mniejsze niż w judaizmie czy zoroastrianizmie - według Mniejszego klucza Salomona plasuje się on dopiero na 32 miejscu w piekielnej hierarchii. Chrześcijańscy demonolodzy są zgodni co do jego zadań w Piekle - ma on rozbudzać pokusy cielesne. Według Malleus Maleficarum jest on demonem pożądania, z czym zgadzał się Sebastian Michaelis dodając, że jego przeciwnikiem jest Św. Jan.

Według niektórych XVI-wiecznych demonologów, którzy przypisywali każdemu miesiącu "patronującego" mu demona, Asmodeus jest najsilniejszy w listopadzie. Według innych demonologów, czasem przypisanym temu demonowi był okres od 30 stycznia do 8 lutego. Ma on pod komendą 72 legiony demonów i jest jednym z królów Piekła (Lucyfer miałby być cesarzem). Według innych podań jego domeną jest też hazard, zemsta i homoseksualizm - miał być protektorem gejów, a homoseksualizm był jednym z jego sposobów uwodzenia.

W Dictionnaire Infernal Collina de Plancy jest przedstawiony z ciałem człowieka, kozimi nogami zakończonymi szponami, wężowym ogonem i trzema głowami - jedna człowieka zionącego ogniem, druga barana i trzecia byka. Jedzie na hybrydzie lwa ze smoczymi skrzydłami i szyją.

Urodził się 20 listopada 1848 r. w Moncalieri, niewielkiej miejscowości położonej w Piemoncie, w archidiecezji turyńskiej i zgodnie z ówczesnym zwyczajem następnego dnia został ochrzczony w tamtejszym kościele parafialnym, a w 1858 r. przyjął sakrament bierzmowania.

Po ukończeniu gimnazjum w r. 1864, wstąpił do seminarium duchownego w Turynie, gdzie 3 czerwca 1871 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Najpierw pracował jako wychowawca, a następnie został mianowany dyrektorem seminarium w Chieri i Turynie.

Jako duchowy opiekun kleryków, wyróżniał się szczególną dobrocią: był dla swych podopiecznych ojcem i bratem. Z wielką troską zabiegał o rozwój ich życia duchowego i intelektualnego.

1 lutego 1877 r. uzyskał doktorat z teologii, po czym został mianowany honorowym kanonikiem Kolegiaty Santa Maria della Scala w Chieri. W 1881 r. pełnił obowiązki dyrektora seminarium w Turynie, a 10 maja 1882 r. został mianowany proboszczem w Pancalieri pod Turynem.

W pracy duszpasterskiej szczególną uwagę przywiązywał do wykształcenia religijnego młodzieży. Z miłością opiekował się chorymi, starszymi i ubogimi. Często udawał się pieszo z posługą kapłańską do daleko położonych szpitali, a także odwiedzał więzienia. Dbał o rozwój organizacji i stowarzyszeń religijnych na terenie parafii.

Latem 1884 r. epidemia cholery zdziesiątkowała mieszkańców Pancalieri, pozostawiając bez dachu nad głową liczne sieroty i chorych. Z inicjatywy błogosławionego 6 listopada 1884 r. został otwarty przytułek pod wezwaniem św. Kajetana z Thieny. Dzieło to dało początek zgromadzeniu Ubogich Córek św. Kajetana, które zostało zatwierdzone przez arcybiskupa Turynu Agostino Richelmy 18 stycznia 1905 r. W ciągu następnych lat nowe zgromadzenie otworzyło z pomocą błogosławionego 35 domów opieki.

W ostatnich dwóch latach życia był całkowicie sparaliżowany. Zmarł 30 grudnia 1913 r.

Dochodzenie kanoniczne w sprawie świętości życia błogosławionego zostało otwarte w 1960 r., a zakończone w 1978 r. W czasie jego trwania, 12 lutego 1968 r., 80-letnia Lina Alvez De Oliveira, mieszkanka Săo Paolo w Brazylii, cierpiąca na raka, doznała całkowitego uzdrowienia za wstawiennictwem sługi Bożego.

6 kwietnia 1998 r. w obecności Jana Pawła II został promulgowany dekret dotyczący heroiczności cnót bł. Jana Marii Boccardo.

Urodziła się 24 lutego 1924 r. w wiosce Santa Giulia, w diecezji Acqui we Włoszech w wielodzietnej rodzinie głęboko wierzących rolników. Cała rodzina codziennie zbierała się na modlitwie różańcowej i czytała Pismo Święte.

Od najmłodszych lat bł. Teresa wyróżniała się nabożeństwem do Matki Bożej, a szczególną miłością darzyła Najświętszy Sakrament. Każdego ranka na piechotę szła do oddalonego o kilka kilometrów parafialnego kościoła, by uczestniczyć w Eucharystii i przyjąć komunię św. Często widywano ją pogrążoną w modlitwie przed tabernakulum.

Ludzie, którzy ją znali, twierdzą, że zdecydowanie wyróżniała się spośród innych dziewcząt. Była pracowita, skromna i wstrzemięźliwa w rozmowie. Unikała hałaśliwego towarzystwa i powierzchownych rozrywek.

Czytała wiele pism i książek religijnych. W wieku dziewięciu lat, przygotowując się do sakramentu bierzmowania, zetknęła się z postacią św. Dominika Savio, który od tamtej pory stał się dla niej wzorem. Słowa świętego: «Lepsza śmierć niż grzech», stały się myślą przewodnią jej postępowania.

Jesienią 1943 r. włoscy partyzanci zlokalizowali swe oddziały w lasach diecezji Acqui. 24 lipca 1944 r. w pobliżu rodzinnej wioski błogosławionej doszło do starć pomiędzy nimi i wojskiem niemieckim. Następnego dnia Niemcy powrócili na miejsce bitwy, by pochować swoich poległych. Zaczęli również niszczyć i palić okoliczne domostwa, chcąc ukarać chłopów za ich współpracę z partyzantami. 28 sierpnia dotarli do Santa Giulia. Zorganizowali obławę na mieszkańców wioski, strzelali do bezbronnych i kradli wszelki dobytek. Kilku żołnierzy odprowadziło na bok trzy dziewczęta, wśród których znajdowała się błogosławiona. Jeden z nich wciągnął ją do lasu i próbował zgwałcić. Teresa stawiała mu opór ze wszystkich sił, co tak go rozgniewało, że zaczął ją dusić, a potem zabił dwoma strzałami z pistoletu.

Teresa Grillo przyszła na świat w miejscowości Spinetta Marengo, w prowincji Alessandria (Włochy), 25 września 1855 r. Była piątym i ostatnim dzieckiem Józefa, ordynatora szpitala w Alessandrii i Marii Antonietty Parvopassau, pochodzącej ze starej i zasłużonej rodziny również z Alessandrii. Na chrzcie św. otrzymała imię Magdalena.

Ukończyła szkołę podstawową w Turynie, po czym w r. 1867, po śmierci ojca została umieszczona w kolegium Dame Inglesi w Lodi, które ukończyła w wieku 18 lat.

Gdy wróciła do Alessandrii, razem z matką bywała w domach miejscowej arystokracji. W tym środowisku poznała swojego przyszłego męża, Giovanniego Battistę Michela, wykształconego i błyskotliwego kapitana bersalierów, z którym zawarła związek małżeński 2 sierpnia 1877 r. Wraz z mężem przeniosła się najpierw do Caserty, a potem do Acireale, Katanii, Portici i w końcu do Neapolu.

Śmierć męża, który doznał porażenia słonecznego 13 czerwca 1891 r. podczas defilady wojskowej w Neapolu, pogrążyła ją w głębokim smutku graniczącym z depresją.

Po pewnym czasie postanowiła poświęcić się biednym i potrzebującym. Zaczęła przyjmować do swojego domu dzieci oraz ludzi ubogich i opuszczonych.

Pod koniec 1893 r., jako że: «ubogich przybywało bez końca, tak że chciało się otworzyć jak najszerzej ramiona, aby przyjąć ich wszystkich pod skrzydła Bożej Opatrzności», sprzedała pałac męża i nabyła starą kamienicę, w której powstało «Małe schronisko Opatrzności Bożej».

Dzieło to przeznaczone dla najbiedniejszych napotykało na duże trudności nie tylko ze strony władz, ale również ze strony przyjaciół i rodziny. Niemniej jednak przywiązanie i solidarność ubogich oraz współpracowniczek wynagradzały Teresie wszystkie trudy i kłopoty.

8 stycznia 1899 r. za sugestią władz kościelnych wraz z ośmioma towarzyszkami powołała do życia Zgromadzenie Małych Sióstr Bożej Opatrzności.

Przez następne 45 lat główną troską Teresy była rozbudowa i konsolidacja Instytutu. Powstały nowe domy, między innymi w regionach: Piemont, Wenecja, Lombardia, Liguria, Apulia i Bazylikata, a następnie w Brazylii i w Argentynie.

Bł. Teresa osiem razy udawała się do Ameryki Południowej w celach apostolskich. Tam również dzięki jej staraniom powstały liczne fundacje z przedszkolami, domami dziecka, szkołami, szpitalami i domami opieki. Ósmą i ostatnią podróż odbyła w 1928 r. w wieku 73 lat.

8 czerwca 1942 r. Stolica Apostolska zatwierdziła Zgromadzenie Małych Sióstr Bożej Opatrzności.

Bł. Teresa Grillo zmarła 25 stycznia 1944 r. majac 89 lat. W dniu jej śmierci Instytut liczył 25 domów we Włoszech, 19 w Brazylii i 7 w Argentynie.

Duch błogosławionej Teresy pozostaje wciąż żywy w działalności jej instytutu. Do swoich sióstr zwykła była mówić: «Będę modliła się o obfitość darów Ducha Świętego dla was, o dar zaufania heroicznego w dobroć Bożą, abyśmy zawsze były otwarte na Jego opatrznościową pomoc».

W 1953 r. rozpoczęto proces kanonizacyjny. 6 lipca 1985 r. w obecności Jana Pawła II został ogłoszony dekret o heroiczności jej cnót.

Bł. Jan urodził się w Dukli w rodzinie mieszczańskiej około 1414 r. Studiował w Dukli i w Krakowie. W okresie młodości przez jakiś czas przebywał na pustelni w pobliskich lasach pod Cergową. Za przykładem Chrystusa, który działalność publiczną rozpoczął od pobytu na pustyni, bł. Jan oddalił się od codziennych zajęć. Przez modlitwę i samotność chciał wyrobić w sobie właściwe spojrzenie na sprawy tego świata oraz uwrażliwić się na sprawy Boże. W r. 1434 jako 20-letni młodzieniec wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych, gdzie pełnił różne odpowiedzialne funkcje. Był kaznodzieją i gwardianem w Krośnie oraz kustoszem kustodii ruskiej z siedzibą we Lwowie. Był zdolnym, głębokim i wrażliwym człowiekiem.

W 1463 r. przeszedł Jan do obserwantów, tej gałęzi franciszkanów, których w Polsce nazywano bernardynami (od klasztoru krakowskiego pod wezwaniem św. Bernarda). Po krótkim pobycie w Poznaniu do końca życia przebywał w klasztorze we Lwowie.

Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i spowiednik. Z ogromną miłością i cierpliwością sprawował sakrament pojednania. Nawet po utracie wzroku oraz cierpiąc na bezwład nóg, z wielkim oddaniem spełniał posługę kapłańską. Znany był z ukochania modlitwy liturgicznej. Zmarł 29 września 1484 r. we Lwowie i od razu otoczyła go cześć wiernych.

Szybko rozszerzył się jego kult i przeniknął do narodów sąsiednich. Pozostał on zawsze żywy, nigdy nie był przerwany, chociaż przechodził różne etapy. Za jego wstawiennictwem liczni wierni doznawali wielkich łask. Również i w naszych czasach odnotowuje się częste i poważne łaski.

W r. 1733 papież Klemens XII dokonał jego beatyfikacji przez zatwierdzenie kultu «od niepamiętnych czasów». Spełniając liczne prośby, w tym Sejmu Rzeczypospolitej i króla Augusta III Sasa, ten sam papież w r. 1739 ogłosił go patronem Korony i Litwy. Relikwie bł. Jana były przechowywane we Lwowie, później w Rzeszowie. Obecnie znajdują się w kościele oo. bernardynów w Dukli. Proces kanonizacyjny, zahamowany przez rozbiory, został wznowiony w 1948 i zakończony w 1995 r.

Św. Mikołaj urodził się prawdopodobnie w bogatej rodzinie zamieszkałej w Patarze w Lycji (prowincja Azji Mniejszej). Wybrany został biskupem zaniedbanej podówczas diecezji Myry, którą zarządzał z wielką troską i wiarą. Tam właśnie zasłynął swą świętością, zapałem i cudami. Zmarł ok. 350 r. Niewielka ilość autentycznych informacji na jego temat chętnie uzupełniana była kolorowymi szczegółami legend. Pierwszą biografię Mikołaja napisano w 9 wieku, najbardziej jednak upowszechniła się jego biografia spisana przez Szymona Metaphrastesa w wieku 10.

Historycy greccy utrzymują, że Mikołaj cierpiał uwięzienie i nie wyparł się wiary podczas prześladowań Dioklecjana. Obecny był na Soborze w Nicei, gdzie potępiał arianizm. Jedna z opowieści twierdzi, że nawet uderzył heretyka Ariusza. Dodają także, że Mikołaj zmarł w stolicy swej diecezji, Myrze. Niestety brak konkretnych dowodów historycznych potwierdzających te fakty.

Już w czasach Justyniana (VI wiek) w Konstantynopolu znajdowała się bazylika zbudowana ku czci św. Mikołaja. Od IX wieku na wschodzie oraz od XI na zachodzie był on jednym z najpopularniejszych świętych, a także przedmiotem licznych legend. Mówią one o nim jako o młodym człowieku, który zdecydował się poświęcić swoje pieniądze na działalność charytatywną, a całe swe życie na nawracanie grzeszników.

Legendy mówią też, że choć mógł on odnaleźć jedność z Bogiem w życiu monastycznym, uznał, że nie chce zamykać się w klasztorze. Chciał bowiem iść w ślady Jezusa wędrującego po Palestynie. Podczas jednej ze swych podróży uciszył fale morza - dlatego też uważany jest za patrona żeglarzy i podróżników.

Pewien obywatel Patary utracił swój majątek i ponieważ nie mógł zapewnić posagu swym trzem córkom, groziło im zejście na złą drogę. Słysząc o tym, Mikołaj wziął mieszek ze złotem i wrzucił go przez okno do domu tego człowieka. Najstarsza córka wyszła dzięki temu za mąż. Podobnie uczynił też wobec dwóch pozostałych dziewcząt. Stąd często przedstawiano go na obrazach z trzema mieszkami. Błędna interpretacja tego wizerunku (myślano, że są to głowy dzieci) przyczyniła się do powstania innej (makabrycznej!) historii, według której Mikołaj wskrzesił trzech chłopców zamordowanych wcześniej i zakonserwowanych przez właściciela gospody.

Inna legenda mówi o tym, że Mikołaj pojawił się marynarzom pochwyconym przez sztorm u wybrzeży Lycji i doprowadził ich bezpiecznie do portu. Dlatego też często można spotkać kościoły poświęcone temu świętemu znajdujące się blisko brzegu morza. Jeszcze inne podanie twierdzi, że pojawił się we śnie Konstantynowi i sprawił, że ten ocalił od śmierci trzech niesłusznie oskarżonych urzędników. Inna wersja tej historii mówi, że gubernator Myry przyjąwszy łapówkę zgodził się wydać na śmierć trzech niewinnych ludzi. Gdy kat miał już pozbawić ich życia, pojawił się biskup tego miasta, Mikołaj i powstrzymał od wykonania wyroku, a następnie zwrócił się do gubernatora z tak przekonującą mową, że ten przyznał się do swego występku i poprosił o wybaczenie.

Gdy Myra dostała się w ręce Saracenów, miasta włoskie wykorzystały okazję, by zdobyć relikwie Mikołaja. Zostały one wykradzione przez kupców włoskich i dotarły do Bari na południu Włoch w roku 1087. Wybudowano tam nowy kościół ku czci świętego, a przy jego konsekracji obecny był papież Urban II. W ten sposób kult świętego Mikołaja stał się jeszcze popularniejszy, a sanktuarium stało się jednym z centrów pielgrzymkowych średniowiecznej Europy. U grobu św. Mikołaja dokonywały się liczne cuda.

Popularne wyobrażenie "świętego Mikołaja" (Santa Claus, Sint Klaus) jest niestety mieszanką elementów różnych kultur ludowych: niderlandzki zwyczaj obdarowywania dzieci prezentami w dniu jego święta miesza się tu z wyobrażeniem czarodzieja, który karze niegrzeczne dzieci, grzeczne zaś nagradza, a także z postacią germańskiego bóstwa Thora, który kojarzony był z zimą i jeździł na saniach zaprzężonych w kozy.

W średniowiecznej Europie dzień św. Mikołaja był okazją do wyboru "chłopca-biskupa", który sprawował rządy aż do święta Młodzianków (28.12). Zwyczaj ten dotrwał jeszcze do naszych czasów w Montserrat w Katalonii.

Emblematem św. Mikołaja w sztuce są trzy kule. Czasem ukazywany jest jako: (1) młody mężczyzna wrzucający trzy złote kule w okno trzech biednych dziewczyn; (2) wskrzeszający troje dzieci z beczki z marynatą; (3) ratujący rozbitków z wraku statku; (4) przywracający życie niesłusznie powieszonemu człowiekowi; (5) jako noworodek chwalący Boga. Szczególną czcią otaczany jest w Bari, Monserrat, i w Rosji.