Dorado to złota rybka, taka sama, o jakiej Puszkin napisał wierszem piękną bajkę. Sam gwiazdozbiór jest mały, niepozorny, położony w pobliżu gwiazdy Kanopus. Znajduje się w nim jeden z najpiękniejszych obiektów nieba południowego - Wielki Obłok Magellana (na mapce oznaczony literami LMC). Został odkryty i opisany w roku 1519 przez uczestników wyprawy Magellana jednocześnie z Małym Obłokiem Magellana w gwiazdozbiorze Tukana. Oba obłoki wyglądają na niebie jak dwie jasne białe plamy. Prawdopodobnie oderwały się one od naszej Galaktyki i stanowią obecnie dwie małe nieregularne galaktyki oddalone od naszego układu gwiazdowego ”zaledwie" o dwieście tysięcy lat świetlnych.

Tworzą one z naszą Galaktyką układ potrójny, związany siłą grawitacyjną i wspólnym pochodzeniem. Pozorna średnica Wielkiego Obłoku Magellana równa jest osiemnastu średnicom Księżyca. Zawiera on około miliarda gwiazd, wielką ilość ciemnej materii międzygwiazdowej i rozległe mgławice świecące, wśród których największą jest Tarantula. Rzeczywista średnica Wielkiego Obłoku Magellana wynosi sześćdziesiąt tysięcy lat świetlnych, czyli nieco więcej niż połowę średnicy naszej Galaktyki.

Południowy gwiazdozbiór leżący między Obłokami Magellana, Achernarem ( a Eri) a biegunem południowym. Jego najjaśniejsze gwiazdy (a, b i g ) tworzą w przybliżeniu trójkąt równoramienny. Mały Wąż Wodny znajduje się naprzeciw wielkiego gwiazdozbioru Węża Wodnego, widocznego i w naszych szerokościach geograficznych. Gwiazdab Hyi jest bliźniakiem naszego Słońca, ale oddalona od niego o dwadzieścia dwa lata świetlne.

W wieczornych godzinach września i października na południowym niebie panuje grupa ptaków: Paw, Żuraw, Tukan, Feniks i Ptak Rajski. Najsłabszy z nich jest Tukan. Lecz w nim znajduje się Mały Obłok Magellana (SMC), mała nieregularna galaktyka. Jest to nieuporządkowane skupisko gwiazd, świecących i ciemnych mgławic, które kiedyś zostało wyrzucone z jądra naszej Galaktyki. Podobne wybuchy jąder galaktyk należą do częstych zjawisk. Stanowią one źródła silnych fal radiowych i dlatego nazywamy je galaktykami radiowymi. Pozostałości niedawnego wybuchu jądra naszej Galaktyki mamy prawie że "za progiem", jej ramię spiralne leżące w odległości 10 000 lat świetlnych od jądra galaktycznego - jak wykazują pomiary radioastronomiczne w gwiazdozbiorze Strzelca - dotąd się szybko rozpręża.

Gwiazdozbiór ten także znajduje się w południowej części Drogi Mlecznej. Jego trzy jasne gwiazdy tworzą trójkąt równoramienny. Ze względu na regularny kształt i bliskie sąsiedztwo Tolimana ( a Cen) można go łatwo odnaleźć na niebie. U nas jednak Trójkąta Południowego nigdy nie widać. Na niebo dostał się dlatego, że leży naprzeciw Trójkąta na północnej półkuli. Nastąpiło to na początku XVII stulecia. W gwiazdozbiorze Trójkąta Południowego znajduje się kilka pulsujących gwiazd; dla oka nie uzbrojonego są one jednak za słabe.

Francuski astronom Lacaille wprowadził ten mały i zwarty gwiazdozbiór południowy do atlasów nieba w połowie XVIII stulecia. Dał mu nazwę siatki z nitek pajęczych, używanej w lunecie do wyznaczania pozycji gwiazd (mikrometr pozycyjny). Innym gwiazdozbiorom południowym również nie dał nazw poetycznych, lecz nazwy przyrządów pomiarowych (na przykład Luneta, Mikroskop, Cyrkiel, Węgielnica, Sieć). W ten sposób chciał wyrazić wdzięczność martwym przedmiotom, które w ciągu wielu nocy spędzonych pod niebem południowym były jego jedynymi towarzyszami. Sieć znajduje się w połowie odległości między gwiazdą Kanopus ( a Car) a Achernarem ( a Eri). Można ją łatwo odnaleźć przy pomocy Wielkiego Obłoku Magellana.

Rylec (łac. Caelum, dop. Caeli, skrót Cae) – mały gwiazdozbiór nieba południowego oznaczony w 1751 przez Nicolasa Louisa de Lacaille'a i wyobrażający narzędzie używane do rytowania. W gwiazdozbiorze tym nie ma żadnych szczególnie interesujących obiektów, a jasność najjaśniejszej gwiazdy w tym gwiazdozbiorze nie przekracza czwartej wielkości gwiazdowej.

Jest to jeden z czterech gwiazdozbiorów nieba południowego noszących imiona ptaków. Najciekawsze jest pochodzenie nazwy samego ptaka, bo po łacinie opus znaczy beznogi. Wytłumaczenie tej tajemniczej nazwy jest dość proste. Żeglarze kupowali od krajowców południowoamerykańskich ptaki, które były bardzo piękne, lecz miały brzydkie nogi, toteż krajowcy je obcinali. Gdy więc uczestnicy wyprawy Magellana dokoła świata przywieźli do Europy ptaka rajskiego o przepięknych piórach i barwach nie spotykanych u żadnych innych ptaków, wśród prostego ludu zrodziły się przeróżne podania.

Jedno z nich głosiło, iż ptak pochodzi bezpośrednio z raju, gdzie nie musiał chodzić ani siadać i dlatego nie ma nóg. Z tych też czasów wywodzi się łacińska nazwa ptaka, zwanego u nas ptakiem rajskim. Od niego zaś portugalczycy i hiszpańscy żeglarze, którzy już w XVI stuleciu pływali po morzach południowych, zapożyczyli nazwy dla nowego gwiazdozbioru. Mogli się oni orientować na morzu tylko na podstawie gwiazd i dlatego utworzyli szereg gwiazdozbiorów południowych, a między innymi i Ptaka Rajskiego. Gwiazdozbiór ten znajduje się blisko południowego bieguna. Gwiazda d jest podwójną, oddaloną od nas o dwieście dwadzieścia lat świetlnych. Oba jej składniki są chłodne, z powierzchnią o temperaturze około 3500°. Gwiazdy podwójne nie należą do rzadkości we Wszechświecie. Odwrotnie, układy podwójne, potrójne, wielokrotnie, jak i prawdopodobnie gwiazdy otoczone rojami planet występują liczniej niż gwiazdy samotne.